Hoe je uit de knoop komt vanuit een benarde situatie

Het was wel erg slikken te ontdekken dat de vervanging van de gasleiding in de stoep voor ons huis mijn prachtige meidoornhaag doormidden zou klieven. Zeer gezonde meidoorns, zo’n 60 jaar oud. Haag van 30 m. lang, door de volle breedte van zeker 1,5 m van beneden naar boven zagen, 2 meter hoog. Slechts 10 cm vanaf de hoofdstammetjes mocht eraan blijven zitten om ruimte te bieden aan de graafmachine. Een zeer drastische snoei dus. En omdat de leiding vlak langs de erfafscheiding ligt, ook nog eens een zware wortel-snoei.
Crisis in de voortuin – crisis in m’n hoofd – valt er nog wat te redden – hoe kom ik hier uit – wie kan me helpen – hoe – wat te doen? De chaos werd steeds groter doordat ik geen aanspreekpunt had, het onduidelijk was wie wat zou betalen bij nog meer schade. Een nieuwe meidoornhaag van die lengte is gauw € 1000,-. Plus het werk. En dan moet ie nog een paar jaar in hoogte en breedte groeien wil ie de huidige anti-inbraak-functie hebben met z’n giga-stekels, en net zoveel kleine vogels beschutting bieden als nu.  Kortom: chaos, veel heen en weer gepraat, gebel; gedoe dus.

Vastgesnoerd

Briljante gedachte voor support

Een lang verhaal kort: de hovenier zou maandag komen met z’n zware elektrische zaag. Konden we ook maar iets doen om de schade zo klein mogelijk te houden?  Het brijante idee kwam in het weekend: de heg in z’n geheel achterover trekken de tuin in, met zware touwen, en vastzetten met onvervalste zeilersknopen. Een krachttoer voor twee mensen en… zeker 9 bomen en zware stammen van oude struiken.  Die lieten zich gewillig omsnoeren voor het goede doel. Van de ruim 30 meter konden we voor drie-kwart houvast vinden aan een boom o.i.d. De rest konden we niet wegtrekken, dat stuk moest de zaag in de ogen zien zonder onze support.

Mindful, hoezo?

Op uur U draaiden al m’n zintuigen overuren. Oren: geluid van de zaag, ogen: het doorklieven van de haag, neus: de geur van gekneusd blad, tastzin: het voelen van de afgezaagde takken bij het opruimen,  proeven: ja, echt, zoute tranen, zozeer ging dit me aan het hart. Al die zintuigen tegelijk gaven samen een diepe emotie, maar niet een die vredig was. Hoezo mindful in de achtertuin?

Een weekje later

Alle werk achter de rug. We kunnen de kabels losmaken, doen we ook vrij snel om de steun-bomen niet te lang af te knellen. Gelukkig veert alles mooi terug. Er zijn wel gaten gevallen, ja zeker, en schade. Maar het oordeel van alle mensen die langslopen om hun hond uit te laten (de halve wijk dus) is: dat komt wel goed, die haag trekt wel bij in het voorjaar. Misschien komt ie wel voller terug, zei de hovenier ook, al zal er een paar seizoenen overheen gaan.
Acht, ik wist het wel, maar die pijn waar je zelf eerst doorheen moet stopt alle logica weg.
De paniek, het er niet meer doorheen kunnen kijken is gewoon reëel. Niemand voelt wat ik voel, ik sta alleen in deze machteloosheid …

Dankbaar

Ik ben zo dankbaar voor die 9 steun-bomen/struiken: de laurier, de tamme kastanje, de rododendron, de haagbeuk, de krent, de glansmispel, en nog een paar. Zonder één klacht hebben ze zich laten insnoeren, het leed mee-gedragen. Hebben ze support gegeven gewoon door er te zijn. Ze zijn niet omgevallen. Ze deden alles wat ze bij te dragen hadden: sterk zijn en blijven.

Zonder support red je het niet

Een kritieke situatie komt soms zomaar opzetten. En zware ingreep is dan onvermijdelijk. Paniek bij teveel chaos is reëel als je het niet meer overzien kunt. En support, echte support van ‘bomen van mensen’ die er gewoon voor je zijn, die zijn onbetaalbaar. Zonder hen red je het niet.
Maar ook de deskundige.
In dit geval de professionele zorg van de hovenier, iemand die wel de pijnlijke zaag erin móet zetten, maar weet wat ie doet, met liefde voor elk onderdeel van de haag.
Iemand die inziet dat het goedkomt met die innerlijke veerkracht. Dat met de nieuwe lente alles er weer anders uitziet. Die vertrouwen en hoop uitstraalt gebaseerd op kennis en kunde.
Het lijkt wel een coach…