Gulzig

Vanuit mijn werkplek met zicht op de tuin trekt een beweging opeens m’n aandacht. Het is een merel, die met een bijna gulzig aandoende haast nog de laatste bessen van de vuurdoorn naar binnen werkt. De foto die dat het beste liet zien stond per ongeluk op de doorklik-functie, wat een bijna komisch aandoend filmpje opleverde. Beetje te zwaar voor mijn site helaas. Maar deze foto die hier nu staat en net daarvoor is genomen, geeft de setting ook goed weer. Merel ziet iets roods en verslikt zich nagenoeg door de haast om vooral alles zo gauw mogelijk op te happen voordat er een andere kaper op de kust komt.

Merel en vuurdoorn

Dat kennen wij mensen natuurlijk ook: iets wat je intens graag wilt, dan kun je bijna niet afwachten tot het er echt voor je is. Je strekt je ernaar uit. Maar je verrekt je in de beweging. Zoals de kerstversieringen die al voor Sinterklaas in de winkels liggen. Geduld, de dingen nemen zoals het komt, stapje voor stapje, de daarvoor beschikte tijd afwachten.. ja wie herkent dat niet als een lastigheid in het leven in het algemeen. Maar vooral als je er gewoon genoeg van hebt. Van die lastige situatie die je zo neerdrukt. Van die chemo-kuren waarvan je nog niet weet wat die uitwerken. Van die onzekerheid waar je bijna gek van wordt.
Je strekt je dan in je misère gemakkelijk uit naar iets wat toch valt in de categorie ‘nu nog even niet’.

Zoals die klant die bij mij kwam met de vraag: ik ben zo uitgeblust, ik wil weer ergens voor gaan, ik wil weer opnieuw passie ontwikkelen. Maar in de gretigheid om daar te komen ging hij behoorlijk voorbij aan de opruimacties die als voorwerk daarvoor nodig waren.
Wel heel herkenbaar: je wilt wel  het eindresultaat omarmen, maar je wilt je bij voorkeur niet door de hete rijstebrijberg heen worstelen om er te komen.

Helaas is het een niet zonder het ander te verkrijgen, niet in het leven van een individu, noch in dat van organisatie of van een nog groter geheel als een samenleving. Om ergens te komen moet je je eerst losmaken van waar je aan vast zit en je belemmeringen opruimen; daarna in het niemandsland dat dan ontstaat – de ‘in between’- de richting gaan ontdekken die de jouwe is te midden van de zeer vele opties; en dan pas, eindelijk, die weg beginnen te lopen, als was het een slingerpaadje, met vallen en opstaan. Met meestal nog steeds beperkt zicht op het heldere licht aan het eind. Maar het gloort wel, en je bent op pad. En in de juiste richting.
Dat is in een notendop de 3xO methode van mijn Praktijk voor Mentale Vitaliteit bij transities: Opruimen, Oriëntatie, Op pad gaan.

Wat al mijn klanten met elkaar gemeen hebben is dat er een – vaak zeer ingrijpende – situatie is die jou het zicht op het voor jou juiste pad ontneemt. Je droomt wel dat er een einde komt aan je ellende, maar het lukt je  (nog) niet om dat om te zetten naar een concrete invulling van je nieuwe toekomst. Die hoe dan ook anders is dan het verleden. Je hebt in dat proces ongeveer geen grip meer op je eigen transitie.

Merel versus mens.
Het gulzige eten van de merel reageert alleen op wat nu voorhanden is. Vandaag.
Maar jij bent mens. Met een hoofd. Dat achteruit kan denken met soms irritante gedachten (‘toen was alles beter’) of zelfs beperkende gedachten (‘het lukt me toch niet’).
Maar dat hoofd kan ook vooruit denken. En jezelf weer op gang krijgen. Hoe dat kan? Ja, dat is maatwerk, want iedereen vindt een andere route vanuit het niemandsland, en ieder heeft andere obstakels op te ruimen, en dat ook nog eens in een verschillende setting.

Voor iedereen die er zelf niet uitkomt is het de moeite waard een paar sessies coaching te overwegen. Je bent het waard om weer licht aan het eind van je tunnel te ontdekken.
Mijn praktijk in Amersfoort heeft geen vertraging in levertijden, en werkt volgens de RIVM instructies; voor coaching zijn dat de richtlijnen van mijn branche-vereniging, de Vereniging van Beroeps Coaches.