Van druiven, eekhoorntjes en vergeten schatten…

Dit jaar hadden we een overvloedige druivenoogst, veel druiven en  heerlijk zoet.  Genoeg voor de vele vogels. Genoeg om zelf van te eten. Genoeg om van uit te delen. Genoeg om sap van te maken – ik heb zelfs een eigen ‘label’: Vin Hulst Jardin de la belle culotte. Maakt leuke cadeautjes.

Maar op een wandeling in de bossen deed ik een merkwaardige ontdekking…

Ontdekking
De ontdekking had te maken met eekhoorntjes. Schitterend om ze te observeren. Zij eten wat ze vinden (oogsten), eikels, noten zoals beukennootjes, dennenkegels. Daarmee bouwen ze preventief zoveel mogelijk extra vetreserve op, en ze leggen het overschot op strategische verstopplekjes, als buffer voor de winter. Tot zover niets nieuws. Als je genoeg bewaart, heb je wat om de lange schrale voedselarme periode door te komen. Precies zoals ikzelf doe met de vitamientjes van de druiven. Die zijn nu allemaal gebotteld tot sap. Maar de eekhoorntjes hebben niet zoals ik  1 vast plek (de kelder) om de voorraad in op te slaan. Zij hebben een vrij groot territorium, met daarin verstopplekken als boomholtes en beschutte plekjes in de grond. Dankzij hun uitstekende reukvermogen weten ze de verstopplekken later weer feilloos terug te vinden.

Vergeten
Maar ik zag ook iets anders in dat bos. Blijkbaar was een eekhoorn eens een verstopplek vergeten. En vele jaren later stond op die plek – de plek waar wij nu wandelden- een gemengde boombundel van eik, beuk, den. Samen ontkiemd, samen opgegroeid, en in elkaar verstrengeld de lucht in geschoten, een prachtige verrijking van het gemengd bos.
En dat zette me aan het denken. Hoe vaak heb ikzelf niet iets geoogst en verwerkt tot een product, deels geconsumeerd, maar de rest ergens neergelegd en vervolgens vergeten. Ik kom nu zulke dingen tegen nu ik mijn studeerkamer aan het opruimen ben. Vergeten schatten.

Paar voorbeelden
Bijvoorbeeld. Ik heb in lange jaren wonen in Afrika veel te maken gehad met de AIDS-pandemie. Heb tools en workshop-materiaal ontwikkeld, die met een kleine verandering zomaar geschikt te maken zijn voor het werk dat ik nu doe. Beetje vergeten lag dat op een stapel met een ‘label’ van toén (AIDS-Afrika). Maar door wat ‘out of the box’ denken wordt het een inspiratie en instrument geschikt voor een andere pandemie, in een ander continent.
Ander voorbeeld: onder in een kast vind ik een schoenendoos met de condoleancekaarten die gestuurd zijn toen mijn moeder 8 jaar geleden overleed, 87 jaar oud. Op die kaarten vele goede woorden van waardering na een lang leven van betrokkenheid op anderen. Het is alsof ik haar weer voor me zie, ja, zo was zij, zij leefde wat ze zei. ‘Practice what you preach’. Je woorden en je daden in overeenstemming. Zo ben ik opgevoed door haar voorbeeld van ‘walk the talk’. Ja, dat zit heel diep in mij. Maar hoé zit het daar? Als alleen een woord van vroeger? Of lukt het me vandaag om daar nieuwe inhoud aan te geven, om woord/ daad te updaten in een nieuwe samenhang? En net als mijn moeder van betekenis te zijn, maar wel op een geheel eigen en actuele manier?

Is dit een aansporing om eens goed te gaan opruimen?
Nou, mag wel, maar ik bedoel wat anders.
Het gaat om jouw barre transitie-tijd, een soort winter. Wat heb jij aan ‘vergeten schatten’ om je door deze periode heen te helpen? Waar vind je die? Wat zou dat voor jou kunnen zijn? En hoe benut je dat in het hier en nu? Is er iets wat jij zelf kunt omdenken, iets van ‘ervoor’, van uit het verleden, naar ‘erna’, richting de toekomst. Veel mensen staren zich blind op de lastigheid van de transitie, want die gaat met veel stress gepaard. Hulp van buitenaf om je door de moeilijke tijd heen te trekken is soms onontbeerlijk. Maar dichterbij, vanuit je eigen leven, hebben de meeste mensen onontgonnen voorraden, hulpbronnen, schatten die je een beetje verstopt hebt liggen. Maar die met wat moeite gewoon voor het grijpen zijn.

Je hebt het liggen in je verleden
Een bepaalde kennis of kunde, maar lang niet gebruikt. Of iemand met wie je altijd veel optrok, die je inspireerde, maar die uit het oog is geraakt. Of een hobby die je ooit had, maar die door de drukte van het heden aan de kant kwam te staan. Hoe vaak hoor ik ook niet mensen zeggen:  ‘dat wilde ik altijd al eens doen, maar het kwam er nooit van’. Er was dus een soort verlangen, maar die sneeuwde onder. Laatst zei iemand: ‘vroeger deed ik altijd van die leuke dingen met mijn vriendinnen, maar daar is niets van over… hoe leuk zou het zijn om…’.

Dus kijk eens door je boekenkast wat je ooit inspireerde, speur op oude foto’s naar iets wat je toen uitdaagde, (her)vind liefdevolle herinneringen aan iemand. Wat ligt er op jouw zolder? Of in een hoekje van je schuur?
Het verleden ligt wel achter je, maar in je onbewuste reservoir van ervaringen en overtuigingen zit veel van je gading wat je nu kunt gebruiken. Om gelouterd uit deze tijd tevoorschijn te komen:
alles zit in je voor een hippe make-over, een nieuwe laag verf, een nieuwe bekleding, om te stralen als nooit tevoren, voor een metamorfose op topniveau.

Er ontstaat iets nieuws door omdenken, out-of-the-box
Wat ikzelf dus ontdekte door hier over na te denken: iets ouds – een vergeten schat- kan in alle rust zich zomaar ontwikkelen tot iets nieuws. Een creatieve voortzetting, actueel. Inspirerend voor jezelf en daarmee voor je omgeving.

Mijn wens voor jou: Ga eens schatgraven!
En bel / mail me gerust vrijblijvend als je daarvoor extra power nodig hebt. Ik ben ervaringsdeskundige. En ook nog eens gecertificeerd coach. Zodat ik je met creativiteit en humor kan helpen zoeken naar jouw eigen vergeten schatten. Het spitwerk is een stuk lichter als er iemand naast je staat als cheerleader.